Albüm: The African Suite
Müzisyen: Abdullah İbrahim (piyano)
Kayıt tarihi: 20.7.1999
Plak Şirketi: Enja
Kadro: Belden Bullock (bas), George Gray (davul), Daniel Schnyder (düzenlemeler) Yaylılar Orkestrası (Claudio Abbado tarafından kurulmuş ‘Avrupa Topluluğu Gençlik Orkestrası’nın üyeleri): kemanlar: Wolfgang Mertes (konsert mayster), Enrico Alvares, Alan Brind, Ghislaine Benabdalla Mancel, Simone Bertz, Bogdan Dragus, Ilona De Groot, Chie Peters, Alexandre Sauvaire, Lucy Waterhouse; viyolalar: Dahlia Adamopoulos, Michelle Bruil, Raphael Reber, Estelle Villotte; çellolar: Natalie Caron, Lea Duret, Eva Lüthi, Kristin Spencer; kontrbaslar: Charice Adriaansen, Knut Eric Sundquist
Parçalar: So What, Freddie Freeloader, Blue in Green, All Blues, Flamenco Sketches
 

Yazımda da belirttiğim gibi Abdullah İbrahim benim için çok değerli bir müzisyen. O nedenle çıkardığı 70 küsur albümünden birini seçip önermem oldukça zor olmuştur diye düşünebilirsiniz. Ama hiç de böyle olmadı. Aklımda sizlere önermek istediğim olmazsa olmaz tek bir albüm vardı: ‘African Suite’.

‘African Suite’, piyanistin 25 yıllık müzikal yolculuğu sırasında bestelediği en güzel eserlerin yaylılar orkestrası için yeniden düzenlenerek, her zamanki trio’su ve 20 kişilik orkestra ile yeniden yorumlandığı bir albüm. Çok değil iki hafta evvel, yine beğendiğim bir başka grup olan İsveçli caz trio’su E.S.T.’nin konserine gitmiş ve onların o güne kadar hep üçlü formatında dinleyip hayran olduğum bestelerinin, bu sefer yaylılar orkestrası için tekrar düzenlenmiş yeni versiyonlarıyla karşılaştığımda muazzam bir hayal kırıklığına uğramıştım. Çıkışta da arkadaşlarıma “Ne bekliyordum ki, zaten bugüne kadar yaylılar orkestralarıyla yapılan hiç bir caz müziği beni çekmedi. Bence yaylılar işi sulandırıyor!”demiştim. Tabi bu, hafızamın beni ne kadar yanıltabileceğine dair çok büyük ve hazin bir örnekti!

‘African Suite’e yaylıların eklenmesi, değil müziği sulandırmak, onu kat be kat zenginleştiren bir unsur olmuştu.Tabi nefis düzenlemeleriyle aranjör Daniel Schnyder’in de çok önemli bir rolü vardı bunda. Yaylılar için başarıyla kotarılan bu yeni düzenlemeler, İbrahim’in müziğinde her zaman hissedilen Güney Afrika kökenlerini, İslami inancını, uzun yıllara dayanan Avrupa tecrübesini ve caz müziğine olan hakimiyetini, kısacası bestecinin müzikal kalitesini yükselten bir değer olarak çıkıyordu karşımıza bu albümde. İtiraf ediyorum, ‘African Suite’ dinler dinlemez benim bu konudaki önyargımı yeni baştan sorgulamama sebep olacak kadar başarılı bir yapımdı.

O kadar çok beğenmiştim ki, arşivimde üçlü formatında başka versiyonları da olmasına rağmen, Açık Radyo’daki programımın tanıtım müziği olarak çok sevdiğim bestesi ‘Ishmael’i, bu yeni düzenlemesiyle kullanmıştım. Klasik müzik tutkunu olan siz Andante okurlarına da  her iki müziğin unsurlarını gerçekten çok başarılı bir şekilde bir araya getirmeyi başarmış bu albümü hararetle öneriyorum.